Tamboer

 

We horen hem wel, de tamboer in de verte,

maar luisteren niet. De maat van zijn stokken

bepaalt onze stappen. Ook nu. Verwijlen

 

wil ik bij een wals van vroeger, een dans,

kind op de arm. Het spant ondraaglijk

tussen toen en vandaag. Aan de mars valt niet

 

te ontkomen. Woedend doe ik een greep

in de muziekdoos van het geheugen, waar

haar te vinden voor ik omval? Maar kijk,

 

de trommelaar brengt ons het kleinkind,

verlokt ons tot een nieuw lied, zadelt ons op

met de laatste vreugde voor de eindstreep.

 

Anna Enquist, Een kooi van klank. Gedichten 2012