Brussel, Ori?ntalisme in KMSK en Cranach in Bozar
Hoewel ik al ruim 38 jaar gek ben van die stad, van lang voor ik geld had om er meer te doen dan rondlopen en zoeken en dromen en betogen en protesteren en kijken, blijft Brussel mij altijd weer verrassen.
Neem nu de aankomst met de overigens - naar ruimte en service - voortreffelijke Hainan Airlines vanuit Sjanghai in Brussels Airport waar de ongelukkige die de helse en stipte hoge snelheidstreinen en de reusachtige stations met honderdduizenden boeren en buitenlui van China doorstaan heeft, naar het RER spoorstation schuifelt met zijn luxueuze lichtgewichtkoffer met all round wieltjes. Hij komt uit de lift en volgt het grote en duidelijke bord naar spoor 1 - 2 bis en 3 wegens geen enkel ander bord en loopt na een labyrinth van gewitte triplexplaten op een lift die niet werkt, waartegen diverse schichtig om zich heen kijkende wereldreizigers lichtelijk wanhopig gestrand zijn.
Wat rest ons anders dan hen manmoedig op sleeptouw nemen naar nergens.
Terugkeren op onze stappen en op een splitsing als ratten in een proefsetting deze keer de andere kant kiezen.
Die leidt gelukkig, doch zonder aanduidingen, naar een bedenkelijke ruimte waar diverse automaten niet of zeer traag biljetten produceren. Achter een loket zit op het vroeg christelijke uur een spoorwegbeambte spoorbiljetten te verstrekken aan een weloverwogen tempo.
De overstap in Brussel Noord is een makkie, zij het dat lang wachten in een winderig oud station geen aangename bezigheid is.?
Laat staan de aankomst in Turnhout van de prima en extra lange dubbeldekstrein van waaruit de luxe wieltjes een paar honderd meter doorheen een sintelpad langs spoor 2 gesleept moeten worden, wegens geen adequate perronverharding.
Dan maar met de wagen naar de tweeslag 'Ori?ntalism'e en 'Cranach' op de Kunstberg, waar nu een immense parking een oplossing biedt voor dit soort problemen op de Hofberg.
Meer nog, in deze immense parking wordt de bezoeker in reuzenletters kond gedaan dat er een uitgang is richting Bozar.
Dit vergt wel een deurensluis of vier, maar dat maakt een museumbezoek alleen maar leuker.
Tot dan in een grote hal met nieuwe glazen opbouw de roltrappen niet werken en zelfs de uitgangsdeur gesloten is ondanks het uitzicht over het herfstige park.
Een ge?niformeerde jongeman die alleen de Franse taal machtig lijkt, komt verkondigen dat wij daar niet mogen zijn. Meer nog, dat wij daar niet kunnen zijn.
Onze pogingen om hem duidelijk te maken dat wij geen insluipende stadsbende tasjesrovers of carjackers zijn, doch eerbare burgers uit het verre noorden van het land die een bezoek willen brengen aan de wereldvermaarde tentoonstellingen van Bozar en KMSK, hebben als enige effect dat hij alleen nog allerlei onduidelijks in een indrukwekkende portafoon begint te vertellen. Enige paniek verschijnt in zijn ogen wanneer nog bendes museumbezoekers uit het noorden ons achterna blijken gekomen op zoek naar de groots geafficheerde rechtstreekse uitgang naar Bozar.
Handvaardig worden wij aarzelend en nadien met wat versterking teruggedreven naar de parking, waar er voor ons niets anders opzit om langs de Keizerslaan de weg naar boven te hervatten, doorheen een schitterend heraangelegd park, waar de wat geplooide rioolroosters wankel zijn, de dolomietsmurrie onder de herfstbladeren je zondagse schoenen smeert, blauwe hardstenen trappen alweer kloven vertonen eer de nieuwe wintervorst kan toeslaan.
Maar geen nood in de hall van de Regentschapsstraat 3 alwaar de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van Belgi? is het lekker warm en bevinden zich grote drommen bezoekers die zich in lange rijen opmaken voor een ticket tot de eeuwigdurende verlustiging aan het werk van Rene Magritte.
Van Delacroix tot Kandinsky. Ori?ntalisme in Europa .
Verlustigen aan het restaurant, verlustigen aan de vaste collectie, verlustigen aan de omstaanders is er voor ons niet bij want wij gaan ons onderdompelen in het ?Ori?ntalisme?, een formidabel gepimpte tentoonstelling ?Van Delacroix tot Kandinsky!?, zij het dat je je suf zoekt naar die iconen met finaal van de eerste slechts drie armzalig inferieure werkjes en van de laatste ??n tableau aan het einde.
Tussendoor een didactisch opgezette route langsheen de natte dromen van salonschilders en ?pompiers? die in de 19de eeuw ferm academisch schilderwerk produceerden voor dito pecunia van een kapitaalkrachtige burgerij en zwetende adelresten in het knekelhuis van de Franse beau monde. In hun glorietijd barstte het behang en scheurde de lambrisering van het einde van een cultuur waar de macht probeerde haar door de geschiedenis toegebrachte wonden te maquilleren met schone schijn terwijl de economische, industri?le en politieke revoluties de collectieve zelfbevrediging sloopte.
De impressionisten stoomden op langs alle gaten en scheuren, de restauratie had afgedaan en het ori?ntalisme voldeed niet om voldoende soft porno en SM verlustiging aan de man en de vrouw brengen. Kunst- en cultuurbeleving verhuisde van iconografie naar moeilijk controleerbare processen in het denken van mensen.
Historiserende - soms zelfs propagandistische conterfeitsels - en wellustige naakten overgeleverd aan de hete adem van een oosterse sjeik, dan wel geurige haremeunuchen kon nog wel enige transpiratie in de lichaamsplooien van ingesnoerde Franse schonen verwekken, maar de grens tussen zweet en geil verdampte in de dagelijkse treurnis van het burgerlijke bestaan.
In feite is dit schilderwerk te savoureren als een decor bij de lectuur van Flauberts ?Madame Bovary? dan wel Prousts "? la recherche du temps perdu"
Al is de tegenstelling met een kleine Renoir en een Algerijnse markt van Henri Evenepoel frappant, meer zij aan zij vergelijkingen tussen de duur geprijsde academische meesterwerken uit het ori?ntalisme van deze ?peintres pompiers? met de andere schilderkunst uit die tijd zou veel meer effect gehad hebben en ook nog wat didactisch nut, want veel meer is op deze poeha tentoonstelling niet te beleven.
BOZAR: The World of Lucas Cranach - An Artist in the Age of D?rer, Titian and Metsys.
Dan naar de buren van Bozar waar Lucas Cranach zich bekent tot soft-pornoboer uit de renaissance. Naar goede gewoonte voor de iconografen van die tijd perfectioneerde hij zijn kunsten naar vraag en aanbod, of dit nu uit Lutherse of Paapse hoek kwam: steeds hetzelfde vrouwenlijfje bloot, minder bloot, behangen met goud en bovenkleding die Marlies Dekkers' onderkleding inspireerde, passend hoedenwerk waar de Ascot races of een Brussels Te Deum vandaag nog wat van kunnen leren. De mannenfiguren hebben ook allemaal dezelfde pose: tors met veel baard, minder baard, veel frak en wambuis, ringen of kruis en soms een ferme rosse kop met knevel. Sommige pogingen tot kleurendruk-gravures en enkele kleurexperimenten zoals de foltering van de heilige Katharina zijn indrukwekkend. De belichting en de magistrale doorkijk in een bevredigende opstelling met nervenhouten decor is gezellig en intiem. Maar de smallere doorgangen met aan beide zijden het kleinere werk maken het de bezoekers mogelijk elkaars adem in de nek te voelen. De intellectuele studie van de naakten of SM poses op het grafische publicitaire of propagandawerk kan in die sfeer leiden tot enige herkenbare g?ne.
Wanneer je op een zaterdag zo?n geut kunst wil laten bezinken, dan heb je in de buurt van de Kunst- of Hofberg niet echt verlokkelijke mogelijkheden. Het centrum van de Europese hoofdstad lijkt dan verlaten en nauwelijks vind je een treffelijk etablissement waar in het weekend ?s avonds drank en spijs geserveerd wordt.
Er is nog veel ruimte voor Brussels-citymarketing, zeker in dat deel van de stad zelf.
Hoewel ik al ruim 38 jaar gek ben van die stad, van lang voor ik geld had om er meer te doen dan rondlopen en zoeken en dromen en betogen en protesteren en kijken, blijft Brussel mij altijd weer verrassen.
Neem nu de aankomst met de overigens - naar ruimte en service - voortreffelijke Hainan Airlines vanuit Sjanghai in Brussels Airport waar de ongelukkige die de helse en stipte hoge snelheidstreinen en de reusachtige stations met honderdduizenden boeren en buitenlui van China doorstaan heeft, naar het RER spoorstation schuifelt met zijn luxueuze lichtgewichtkoffer met all round wieltjes. Hij komt uit de lift en volgt het grote en duidelijke bord naar spoor 1 - 2 bis en 3 wegens geen enkel ander bord en loopt na een labyrinth van gewitte triplexplaten op een lift die niet werkt, waartegen diverse schichtig om zich heen kijkende wereldreizigers lichtelijk wanhopig gestrand zijn.
Wat rest ons anders dan hen manmoedig op sleeptouw nemen naar nergens.
Terugkeren op onze stappen en op een splitsing als ratten in een proefsetting deze keer de andere kant kiezen.
Die leidt gelukkig, doch zonder aanduidingen, naar een bedenkelijke ruimte waar diverse automaten niet of zeer traag biljetten produceren. Achter een loket zit op het vroeg christelijke uur een spoorwegbeambte spoorbiljetten te verstrekken aan een weloverwogen tempo.
De overstap in Brussel Noord is een makkie, zij het dat lang wachten in een winderig oud station geen aangename bezigheid is.?
Laat staan de aankomst in Turnhout van de prima en extra lange dubbeldekstrein van waaruit de luxe wieltjes een paar honderd meter doorheen een sintelpad langs spoor 2 gesleept moeten worden, wegens geen adequate perronverharding.
Dan maar met de wagen naar de tweeslag 'Ori?ntalism'e en 'Cranach' op de Kunstberg, waar nu een immense parking een oplossing biedt voor dit soort problemen op de Hofberg.
Meer nog, in deze immense parking wordt de bezoeker in reuzenletters kond gedaan dat er een uitgang is richting Bozar.
Dit vergt wel een deurensluis of vier, maar dat maakt een museumbezoek alleen maar leuker.
Tot dan in een grote hal met nieuwe glazen opbouw de roltrappen niet werken en zelfs de uitgangsdeur gesloten is ondanks het uitzicht over het herfstige park.
Een ge?niformeerde jongeman die alleen de Franse taal machtig lijkt, komt verkondigen dat wij daar niet mogen zijn. Meer nog, dat wij daar niet kunnen zijn.
Onze pogingen om hem duidelijk te maken dat wij geen insluipende stadsbende tasjesrovers of carjackers zijn, doch eerbare burgers uit het verre noorden van het land die een bezoek willen brengen aan de wereldvermaarde tentoonstellingen van Bozar en KMSK, hebben als enige effect dat hij alleen nog allerlei onduidelijks in een indrukwekkende portafoon begint te vertellen. Enige paniek verschijnt in zijn ogen wanneer nog bendes museumbezoekers uit het noorden ons achterna blijken gekomen op zoek naar de groots geafficheerde rechtstreekse uitgang naar Bozar.
Handvaardig worden wij aarzelend en nadien met wat versterking teruggedreven naar de parking, waar er voor ons niets anders opzit om langs de Keizerslaan de weg naar boven te hervatten, doorheen een schitterend heraangelegd park, waar de wat geplooide rioolroosters wankel zijn, de dolomietsmurrie onder de herfstbladeren je zondagse schoenen smeert, blauwe hardstenen trappen alweer kloven vertonen eer de nieuwe wintervorst kan toeslaan.
Maar geen nood in de hall van de Regentschapsstraat 3 alwaar de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van Belgi? is het lekker warm en bevinden zich grote drommen bezoekers die zich in lange rijen opmaken voor een ticket tot de eeuwigdurende verlustiging aan het werk van Rene Magritte.
Van Delacroix tot Kandinsky. Ori?ntalisme in Europa .
Verlustigen aan het restaurant, verlustigen aan de vaste collectie, verlustigen aan de omstaanders is er voor ons niet bij want wij gaan ons onderdompelen in het ?Ori?ntalisme?, een formidabel gepimpte tentoonstelling ?Van Delacroix tot Kandinsky!?, zij het dat je je suf zoekt naar die iconen met finaal van de eerste slechts drie armzalig inferieure werkjes en van de laatste ??n tableau aan het einde.
Tussendoor een didactisch opgezette route langsheen de natte dromen van salonschilders en ?pompiers? die in de 19de eeuw ferm academisch schilderwerk produceerden voor dito pecunia van een kapitaalkrachtige burgerij en zwetende adelresten in het knekelhuis van de Franse beau monde. In hun glorietijd barstte het behang en scheurde de lambrisering van het einde van een cultuur waar de macht probeerde haar door de geschiedenis toegebrachte wonden te maquilleren met schone schijn terwijl de economische, industri?le en politieke revoluties de collectieve zelfbevrediging sloopte.
De impressionisten stoomden op langs alle gaten en scheuren, de restauratie had afgedaan en het ori?ntalisme voldeed niet om voldoende soft porno en SM verlustiging aan de man en de vrouw brengen. Kunst- en cultuurbeleving verhuisde van iconografie naar moeilijk controleerbare processen in het denken van mensen.
Historiserende - soms zelfs propagandistische conterfeitsels - en wellustige naakten overgeleverd aan de hete adem van een oosterse sjeik, dan wel geurige haremeunuchen kon nog wel enige transpiratie in de lichaamsplooien van ingesnoerde Franse schonen verwekken, maar de grens tussen zweet en geil verdampte in de dagelijkse treurnis van het burgerlijke bestaan.
In feite is dit schilderwerk te savoureren als een decor bij de lectuur van Flauberts ?Madame Bovary? dan wel Prousts "? la recherche du temps perdu"
Al is de tegenstelling met een kleine Renoir en een Algerijnse markt van Henri Evenepoel frappant, meer zij aan zij vergelijkingen tussen de duur geprijsde academische meesterwerken uit het ori?ntalisme van deze ?peintres pompiers? met de andere schilderkunst uit die tijd zou veel meer effect gehad hebben en ook nog wat didactisch nut, want veel meer is op deze poeha tentoonstelling niet te beleven.
BOZAR: The World of Lucas Cranach - An Artist in the Age of D?rer, Titian and Metsys.
Dan naar de buren van Bozar waar Lucas Cranach zich bekent tot soft-pornoboer uit de renaissance. Naar goede gewoonte voor de iconografen van die tijd perfectioneerde hij zijn kunsten naar vraag en aanbod, of dit nu uit Lutherse of Paapse hoek kwam: steeds hetzelfde vrouwenlijfje bloot, minder bloot, behangen met goud en bovenkleding die Marlies Dekkers' onderkleding inspireerde, passend hoedenwerk waar de Ascot races of een Brussels Te Deum vandaag nog wat van kunnen leren. De mannenfiguren hebben ook allemaal dezelfde pose: tors met veel baard, minder baard, veel frak en wambuis, ringen of kruis en soms een ferme rosse kop met knevel. Sommige pogingen tot kleurendruk-gravures en enkele kleurexperimenten zoals de foltering van de heilige Katharina zijn indrukwekkend. De belichting en de magistrale doorkijk in een bevredigende opstelling met nervenhouten decor is gezellig en intiem. Maar de smallere doorgangen met aan beide zijden het kleinere werk maken het de bezoekers mogelijk elkaars adem in de nek te voelen. De intellectuele studie van de naakten of SM poses op het grafische publicitaire of propagandawerk kan in die sfeer leiden tot enige herkenbare g?ne.
Wanneer je op een zaterdag zo?n geut kunst wil laten bezinken, dan heb je in de buurt van de Kunst- of Hofberg niet echt verlokkelijke mogelijkheden. Het centrum van de Europese hoofdstad lijkt dan verlaten en nauwelijks vind je een treffelijk etablissement waar in het weekend ?s avonds drank en spijs geserveerd wordt.
Er is nog veel ruimte voor Brussels-citymarketing, zeker in dat deel van de stad zelf.