Jean Rustin nog tot 07092008 in Dr. Guislain te Gent
Merkwaardig dat we de voorbije 19 jaar waarschijnlijk het vaakst het Museum Dr. Guislain te Gent hebben bezocht: gedreven of gelokt?
Dat heeft niets te maken met de vaste collectie en onze interesse in de psychiatrie vroeger en nu. Die dingen heb je na een keer of drie grondig geëvalueerd, al is de recentste herschikking weer een aanleiding geweest voor het bezoek van vorig jaar.
Wellicht ligt het verlokkelijk van Dr. Guislain in de soms schitterende tijdelijke tentoonstellingen die jaarlijks een bezoek meer dan de moeite waard maken.
Blijkbaar verzamelt het museum op die manier ook een eigen collectie '? Outsider Kunst Verborgen Beelden '? als selectie van de vroegere tentoonstellingen.
'Kermis of Kennis' met de wassen beelden uit de Spaanse Roca collectie was een verzameling onderbelichte flauwe kul met veel te weinig toelichting zodat menige fysieke gruwel even pathognomonisch werd gepresenteerd als op de kermis of in het Barcelona van de vorige eeuwwisseling. Het is een verzameling horrorporno uit de tijd dat de pelicule nog te duur was voor huis-, tuin- en keukenwerk.
Marc Maet 'ik woon in de schilderkunst' vraagt een forse inspanning van de bezoeker om door te dringen tot zijn werk.
Jean Rustin daarentegen vraagt een forse inspanning van de bezoeker om de confrontatie aan te gaan met zijn figuren.
Menselijke trekken in karikaturale vormen kijken vervlakt vanaf een grauwe achtergrond of lijken lusteloos bespied
bij het
mechanisch beroeren van hun geslacht .
Bij zijn tachtigste verjaardag is dit alleszins een indringende tentoonstelling . Na groot succes als abstract schilder met levendige kleuren, sloot hij de deuren van het succes in 1971 en kwam hij tien jaar later weer naar buiten met menselijke figuren die geen mens onberoerd laten .
Misschien omdat ze appel doen op medemenselijkheid door hun oervormen, oerverhoudingen en oerbezigheden. Er zit teveel herkenbaarheid in al zijn het geen portretten van geesteszieke mensen, maar imaginaire modellen. Die herkenbaarheid heeft te maken met de houding, de handeling, de kleur, en de manier waarop de figuren van Rustin bedrukt worden door de omgeving waaronder ook de toeschouwer die hen lijkt te confronteren. Soms doet het denken aan tekeningen van Louis Paul Boon in zijn donkerste dagen, al behoedde Louis zijn figuren voor de frontale confrontatie. Anderzijds is Jean Rustin erin geslaagd zijn menselijke figuren te ontdoen van ieder spel, ieder veinzen, ieder gevoel van schaamte. Rustin geeft hen de kans niet om hun naaktheid te bedekken, hun relatie te spelen. Zijn menselijke figuren lijken betrapt bij hun handelingen. Ze weten dat ze begluurd worden, maar gaan er toch mee door. De enige illusie ontstaat in het hoofd van de toeschouwer.
Verder vallen bij de kritieken over Rustin namen als Lucian Freud, Francis Bacon, Balthus'?
Dank zij Antwerps mecenaat is er nu ook een Fondation Rustin in Parijs.
FONDATION RUSTIN
38, boulevard Raspail
75007 PARIS
Metro Sevres-Babylone
Merkwaardig dat we de voorbije 19 jaar waarschijnlijk het vaakst het Museum Dr. Guislain te Gent hebben bezocht: gedreven of gelokt?
Dat heeft niets te maken met de vaste collectie en onze interesse in de psychiatrie vroeger en nu. Die dingen heb je na een keer of drie grondig geëvalueerd, al is de recentste herschikking weer een aanleiding geweest voor het bezoek van vorig jaar.
Wellicht ligt het verlokkelijk van Dr. Guislain in de soms schitterende tijdelijke tentoonstellingen die jaarlijks een bezoek meer dan de moeite waard maken.
Blijkbaar verzamelt het museum op die manier ook een eigen collectie '? Outsider Kunst Verborgen Beelden '? als selectie van de vroegere tentoonstellingen.
'Kermis of Kennis' met de wassen beelden uit de Spaanse Roca collectie was een verzameling onderbelichte flauwe kul met veel te weinig toelichting zodat menige fysieke gruwel even pathognomonisch werd gepresenteerd als op de kermis of in het Barcelona van de vorige eeuwwisseling. Het is een verzameling horrorporno uit de tijd dat de pelicule nog te duur was voor huis-, tuin- en keukenwerk.
Marc Maet 'ik woon in de schilderkunst' vraagt een forse inspanning van de bezoeker om door te dringen tot zijn werk.
Jean Rustin daarentegen vraagt een forse inspanning van de bezoeker om de confrontatie aan te gaan met zijn figuren.
Menselijke trekken in karikaturale vormen kijken vervlakt vanaf een grauwe achtergrond of lijken lusteloos bespied
bij het
mechanisch beroeren van hun geslacht .
Bij zijn tachtigste verjaardag is dit alleszins een indringende tentoonstelling . Na groot succes als abstract schilder met levendige kleuren, sloot hij de deuren van het succes in 1971 en kwam hij tien jaar later weer naar buiten met menselijke figuren die geen mens onberoerd laten .
Misschien omdat ze appel doen op medemenselijkheid door hun oervormen, oerverhoudingen en oerbezigheden. Er zit teveel herkenbaarheid in al zijn het geen portretten van geesteszieke mensen, maar imaginaire modellen. Die herkenbaarheid heeft te maken met de houding, de handeling, de kleur, en de manier waarop de figuren van Rustin bedrukt worden door de omgeving waaronder ook de toeschouwer die hen lijkt te confronteren. Soms doet het denken aan tekeningen van Louis Paul Boon in zijn donkerste dagen, al behoedde Louis zijn figuren voor de frontale confrontatie. Anderzijds is Jean Rustin erin geslaagd zijn menselijke figuren te ontdoen van ieder spel, ieder veinzen, ieder gevoel van schaamte. Rustin geeft hen de kans niet om hun naaktheid te bedekken, hun relatie te spelen. Zijn menselijke figuren lijken betrapt bij hun handelingen. Ze weten dat ze begluurd worden, maar gaan er toch mee door. De enige illusie ontstaat in het hoofd van de toeschouwer.
Verder vallen bij de kritieken over Rustin namen als Lucian Freud, Francis Bacon, Balthus'?
Dank zij Antwerps mecenaat is er nu ook een Fondation Rustin in Parijs.
FONDATION RUSTIN
38, boulevard Raspail
75007 PARIS
Metro Sevres-Babylone