129. De treurnis om de dood van een ander verbergt de vraag wanneer men zelf aan de beurt is, dat moest ik onthouden.

Verdriet en angst gaan samen. Beschouw het als een verzekering, zo bleef Ambrose benadrukken, waarbij de verzekeraar de dode is en de levenden de verzekerden. Of misschien is het zo dat iedereen aan resurrectie toe is, en wel meteen, dat er een moment is aangebroken dat de scheidingswanden tussen dood en leven transparant zijn geworden. 

De troost die daarbij kon vrijkomen was enorm. Het ging niet louter over de troost te weten dat de dood geen einde blijkt, maar ook dat de doden duidelijk maken dat er een eeuwige terugkeer bestaat, dat dood en leven elkaar opvolgen.